.

پیش از آنکه قلم برای نوشتن یاری کند، لحظه‌ای درنگ میکنم. زیرا نوشتن از لبخند یک گروه از کودکان، ناگزیر از یاد کردن از نام گروهی دیگر است.

فرزندان عزیز ایران زمین ، هنگامی که در سال تحصیلی  1405- 1404 بر سکوی افتخار ایستادید و نشان تلاش و لیاقت خود را دریافت کردید، اجازه دهید نگاهی به جنوب بیندازیم؛ به جایی به نام میناب.

آنجا مدرسه‌ای بود به نام «شجره طیبه» — درخت پاکی. امسال قرار بود مثل مدرسه شما، زنگ کلاس داشته باشد و صدای خندیدن بچه‌ها از آن بلند شود.

اما در ۹ اسفند ۱۴۰۴، همه چیز ناگهان تمام شد. دو موشک «تاماهاوک» آمریکایی، آن درخت را خشکاند. ۱۶۸ کودک، برای همیشه در آن صبح غم انگیز جا ماندند.

آنها هم قطعا دانش آموزان ممتاز شهر خود بودند؛ بعضی در ریاضی قوی، بعضی عاشق خواندن، بعضی پشت دفترشان نقاشی می‌کشیدند و بعضی هم ...

 مدادهایشان لای کتاب‌ها مانده، و رؤیاهایشان فرصت بزرگ شدن پیدا نکرد.

امروز ما تصاویر شما را منتشر می‌کنیم، نه برای فخرفروشی به نمرات، بلکه برای اثبات یک چیز: کودکان این سرزمین، هنوز در حال رشدند.

گرچه در این خاک ، گاهی اندوه می روید ،اما هر موفقیت تحصیلی  که شما به دست می‌آورید، فقط نمی تواند یک نمره باشد. پاسخی است به ترس، ایمانی است به آینده، و اعلامی است به کسانی که می‌خواهند نور را خاموش کنند .

۱۶۸ فرشته کوچک، حالا خاموش‌ترین ستاره‌های آسمان ایران هستند. و شما، فرزندان ایران ، شعله‌هایی هستید که برای آینده این خاک تلاش می کنید.

باشد که نور شما، راه نرفته آنان را روشن کند.

— تقدیم به تمام کودکان ایران زمین که در سایه ی پرچم سه رنگ سبز و سفید و قرمز ، همچنان انتخاب می‌کنند که بدرخشند.

برای مشاهده تصاویر با کیفیت و وضوح بهتر بر روی تصویر مورد نظر کلیک فرمایید:

 

برای مشاهده تصاویر با کیفیت و وضوح بهتر بر روی تصویر مورد نظر کلیک فرمایید: